Aankondiging voor een toneelstuk genaamd BREATHTAKERS, gemaakt in coronatijd, met en door derdejaars studenten en begeleiders van de MBO Theateropleiding Arnhem. De groep speelde een bewerking van Samuel Beckett’s stuk BREATH in een bijna leeg theater De Leeuw. De naam voor de groep kon geen doorgang vinden omdat er al een muziekgroep bestond die The Antiques heette. De twee zinnen op de affiches waren bedoeld als prikkelend en een aanstootgevende opkikker voor de toevallige passant, fietser en automobilist in de straat en de flatbewoners die er op uit keken. In navolging van wat o.a. Yoko Ono en John Lennon deden eind zeventiger jaren, om spirit en hoop te geven voor een betere wereld in de toekomst.
Depressie lag op de loer. Het Nederlandse volk werd door onze regering, die het ook niet leek te weten, verdeeld in twee groepen. De functionele buitenwerkers konden de straat wel op, maar de rest werd vriendelijk doch dringend verzocht thuis te blijven werken om elkaar niet te besmetten. Scholieren en studenten mochten ook thuis blijven. verstoken van de fysieke nabijheid van leeftijdsgenoten, ouders wisten even niet wat ermee aan te vangen. Ouderen werden opgesloten in hun verpleeghuizen, niet zonder reden of uitleg. Zorgpersoneel werd aangevuld en ingezet om het virus te bestrijden. Op het journaal werd dagelijks voor het weerbericht de stand van opgenomen coronapatienten en -overledenen in de ziekenhuizen medegedeeld. Er dreigde een tekort aan bedden met beademingsmachines en personeel raakte dodelijk vermoeid en soms besmet. De derderangs burgers zonder werk, die geen boodschappen te doen hadden of geen hond uit te laten, werden opgeroepen vooral binnen te blijven. De geestelijke gezondheidszorg werd ook overvraagt.
Na rellen en enkele plunderingen door gefrustreerde jongeren werd een avondklok ingesteld. Mondkapjes op in gezelschap van anderen en niezen in je arm-pit. Anderhalve meter was de afstand, die standaard ingenomen zou moeten worden, ter bescherming tegen het virus. De mensen gaven elkaar een vuist in plaats van een open hand. De verdere ontwikkeling in de digitale communicatie en richting ieders eigen technologische bubble of Cloud via bijvoorbeeld Whatsapp, Zoom, enzovoort werd succesvol doorgezet.
Theaters waren gesloten voor publiek. Gelukkig gaf de gemeente Arnhem subsidie om voorstellingen te blijven maken, de zogenaamde balkonscenes. Een levenslijn en handreiking naar kunstenaars. Onze voorstelling werd wel opgenomen, maar de geluids- en beeldopnamen werden niet goed bevonden om het geheel naar behoren te kunnen editen. Wij, mijn studenten en ik, waren blij een alternatief programma te kunnen volgen en een eigen invulling te mogen geven aan onze samenleving.
